ถ้าจะพูดถึงความรักของผมนั้น ผมว่าหลายคนอาจจะคิดว่าทำไมมันเน่าจังเลยเนี่ย คือผมก็เคยคิดนะแล้วเวลาคุณมีความรักคุณจะไม่ให้หวานเลยหรอคับ ความรักของผมนั้นเจ็บแล้วเจ็บอีก เจ็บจนเจียนตาย หรือว่าคิดอยากจะลาจากโลกนี้ไป แต่สิ่งหนึ่งที่ช่วยผมมาตลอด
นั่นคือแม่ของผมคับ เมื่อผมเล่าอะไรให้แม่ฟังปุปแม่อาจจะมีซ้ำเติมบ้างเล็กน้อยเพื่อให้เราคิดได้แต่ว่าสิ่งที่ท่านมอบให้ก็คือความอบอุ่นผมก็เคยหยุดคิดนะคับถ้าคนที่เป็นเหมือนผมแต่เขาไม่มีแม่หละ เขาคงลำบากน่าดูหรืออาจจะคิดทำอะไรไปแล้วก็ได้ แต่ผมอยากจะบอกว่าคนเราอะคับ ยังมีเวลาอีกเยอะคับ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่เรารักเขาจะรักเราจริงๆ พิสูจน์หรอครับผมก็เคยพิสูจน์นะ แต่ว่าผลก็ออกมาไม่ดีหรอกแต่ความเชื่อใจไงครับความไว้ใจทำให้เราไม่คิดว่าเขาไม่ดี เราก็ยังรักเขาเหมือนเดิมไม่น้อยไปกว่าเดิม บางคนหรือว่าตัวผมเองก็อดทนนะคับ รู้ว่าเจ็บแต่ก็ทน รู้ว่าเหนื่อยแต่ก็ทนคับเพราะว่า เรารักเขาไงครับ มันเป็นเหตุผลเดียวเลยที่ไม่ต้องคิดคำตอบแบบซ้ำซ้อนไรมาก และถ้าถามลึกลงไปอีกคือไม่อยากเกิดการจากลาไม่มีใครหรอกครับ ที่เรารักเขาแล้วเราอยากจะจากลาจากเขาผมเป็นคนหนึ่งคับที่ทุ่มเทให้กับความรักมากๆ กับคนรักทุกคนที่ผ่านมา อาจจะไม่เท่ากันในแต่ละคนด้วยนิสัย สถานที่ของแต่ละคนทำให้การทำตัวของเราต้องปรับด้วยคนรักของผมไม่เคยเห็นหน้าก็มีครับ ไม่เคยจับมือหรือจ้องตาเหมือนคนรักคนอื่นๆ แต่...ความรักนั้นไม่จำเป็นครับว่าเราต้องจับมือเขาหรือว่ามองตาเขา เพราะสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือการที่เขารักเราจริงหรือป่าว และถามต่อไปเราจะรู้ได้ไงว่าเขารักเราจริง คุณต้องลองเจอเหตุการณ์บางอย่างครับ แล้วคุณจะรู้ผมไม่สามารถบอกได้ คือผมก็เจอมาหลายเหตุการณ์ครับ ที่ทำให้รู้ว่าเขารักเราจริงแค่ไหน หรือว่าเขาแทบจะไม่เคยรักเราเลยแค่ช่วงแรกๆที่เขารักเรา แต่จากนั้นมามันกลับกลายเป็นเรื่องอย่างอื่นครับที่ไม่ใช่ความรักไม่ว่าจะเป็นการโดนหลอกเพื่อให้เรานั้นไม่เจ็บมากเขายอมเก็บความลับไว้ ความลับ หลายคนครับผมเชื่อนะว่ามีความลับ แต่ว่าในความรักนั้นความลับไม่ควรจะมีครับ ถ้าความลับที่คุณก็รู้ว่าอาจจะทำให้ชีวิตเราบั่นทอนถ้ามารู้ทีหลัง แต่คุณลองคิดดูซิว่า ถ้าเขามารู้ทีหลังจะเกิดไรขึ้น คนที่เจ็บทีสุดก็คือเขานะ คุณอาจจะคิดว่าคุณเจ็บแล้วนะ แต่ที่เจ็บกว่าหลายเท่าคือคนที่คุณไม่ยอมบอกความลับกับเขาเนี่ยแหละครับผมจึงอยากบอกว่า ถ้าเรารักใครสักคนเราเปิดใจอย่ามีความลับต่อกันและกัน เราจึงไม่ต้องมาระแวงกัน มันจะทำให้เรามีความสุขนะผมคิดอย่างงั้น แต่เราจะหาเจอไหม คนแบบนั้นนั่นแหละครับที่คุณอาจจะถามผมกลับมา ผมก็ไม่สามารถที่จะบอกได้ แต่ผมคิดว่า ถ้าฟ้าสร้างเราสองคนให้มาคู่กันจริงๆ ก็ต้องได้รักกันครับผมเชื่อนะในพรหมลิขิตฟ้า ไม่มีใครฝืนได้หรอกครับ ความรักยิ่งฝืนไปเท่าไรสักวันครับก็ต้องมีวันจบแล้ววันนั้นคนที่เจ็บที่สุดก็คือคนที่ยื้อมาครับ เพราะผมก็เจอมาเองเลย เจ็บมากครับเจียนตายเลย ต้องมีคนคอยพูดด้วยไม่งั้นจะเพ้อไปเอง ผมเป็นคนคิดมากและชอบหวังชอบคิดถึงอนาคตครับ เพราะผมเป็นคนที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เราคิดไว้ในอนาคตเรามองภาพมันสวยงามครับแต่ถ้าวันนั้นมันจบลงหมดเลยหละครับภาพที่เคยหวังไว้ มันโดนลบไปจากคนที่เรารักบอกว่าเป็นคนวาดฝันไปหรือป่าว คุณจะคิดไงครับ แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเปลี่ยนผมได้ครับเพราะผมเป็นแบบนี้อยู่แล้ว และสิ่งสำคัญ ความรักคือการปรับตัวเข้าหากันครับ อย่าให้อีกฝ่่ายต้องทำแค่ฝ่ายเดียว เพราะสุดท้ายอีกคนจะต้องเดินจากไปอย่างแน่นอน ต้นไม้ต้องรดน้ำทุกวันใส่ปุ๋ยต้นไม่ขาดน้ำ2- 3 วันยางไม่ตายคับแต่ถ้านานๆไปเป็นสัปดาห์ละครับมันก็คงเริ่มเหี่ยวและสักวันก็จะตายแล้วคุณคิดว่าตอนที่มันใกล้จะตายคุณเอาน้ำเอาปุ๋ยไปใส่มันจะเป็นเหมือนเดิมไหมครับ ก็คงไม่นะ หลายประโยคนะคับในความรักที่ผมไม่เชื่อ เช่น รักแท้แพ้ระยะทาง
ความรักทำให้คนตาบอด เป็นต้นแต่สุดท้ายผมก็ยอมแพ้กับคำพูดพวกนั้นเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่จริงท้้งหมด

    สุดท้ายนี้ผมอาจจะเขียนต่อแต่พอดีมันอาจจะเต็มแล้วก็เป็นกำลังใจให้กับทุกคนนะครับที่มีความรักก็คอยประคองกันครับ แต่ว่าทั้งสองฝ่ายนะต้องคอยปรับตัวซึ่งกันและกันเบานิดเบาหน่อยก็อภัยมีไรก็เปิดอกคุยกันอย่าเก็บคับคนที่ยังไม่มีความรักก็ขอให้เจอรักแท้เร็วๆนะครับ เปงกำลังใจให้ครับ ใครชอบก็เม้นไว้นะครับขอบคุณคับ